Sommige honden hebben pech. In bepaalde zin kun je zelfs zeggen dat alle honden die herplaatst worden pech hebben. Maar onze Abbey was wel een hond van de buitencategorie. Niet alleen verloor ze onder nogal dramatische omstandigheden haar huis, ze werd op haar opvangadres ziek. Het opvanggezin is het meest ervaren opvanggezin dat we hebben en we weten dat die niet snel aan de bel trekken als ze zien dat een hond niet erg lekker is. Dus àls ze dan bellen en zeggen ‘de hond is ziek’, nou, dan is de eerstvolgende stop de dichtstbijzijnde dierenarts. Die wist er ook niet echt raad mee, behalve dat ze ook vond dat Abbey erg ziek was. Een bloedonderzoekje wees niet echt wat uit, toch wat antibiotica. Helaas geen verbetering te bespeuren, eerder verslechtering. 

De opvangmoeder was er helemaal niet gerust op en was eigenlijk bang dat Abbey een hersenvliesontsteking had. Dus weer naar de dierenarts, maar deze keer een die ook verstand van windhonden heeft – je weet per slot van rekening nooit bij onze windhonden….. Zij deed een kort lichamelijk onderzoek, keek ons aan en zei ‘rij maar alvast naar Arnhem; ik maak het hier wel in orde zodat ze weten dat jullie eraan komen. Ik denk dat ze hersenvliesontsteking heeft.’  Hoe akelig dat vermoeden ook was, het was ook  een soort opluchting. We zijn niet gek, deze hond heeft heel veel pijn en is echt ernstig ziek.

Grootscheeps onderzoek in Arnhem, inclusief MRI en lumbaalpunctie, wees uit dat er inderdaad sprake was van hersenvliesontsteking, die veroorzaakt werd door een auto-immuunreactie (SRMA). Gelukkig bestaat daar een meestal adequate behandeling voor, bestaande uit  veel) en geregelde controles van het C-Reactief Proteïne (CRP). 

Wij zijn natuurlijk altijd heel blij met de opvanggezinnen die hun huis -en hart- openstellen voor een hond die een nieuw huis nodig heeft. Soms zijn dat ook best lastige honden, omdat ze gedragsmatig nog een beetje bijgepunt moeten worden voordat ze naar een nieuw huis gaan; soms zijn het honden die gewoon even op adem moeten komen voordat ze hun leven kunnen voortzetten. 

Maar de prestatie die het vierkoppige opvanggezin van Abbey heeft geleverd laat een uitzonderlijke inzet en liefde voor honden zien.  Zij verzorgden Abbey, reden ontelbare keren naar Arnhem voor weer een controlebezoek, regelden nauwgezet de afbouw van de medicatie, brachten haar conditie weer op peil. Enorm veel dank, familie B! Jullie zijn geweldig!

Dankzij alle goede zorgen kon Abbey maar liefst zeven maanden naar haar entree in het gezin als gezonde, vrolijke grippet overgedragen worden aan haar nieuwe eigenaresse, die Abbey op onze site gezien had en meteen volledig verkocht was.

Abbey heeft het heel erg naar haar zin in haar nieuwe omgeving. We verdenken haar ervan dat ze alle aandacht als hond alleen stiekem wel leuk vindt. En qua hondengezelschap zit ze ook prima: de buurhond is een whippetheer. Kon niet beter! 

Abbey en R., heel veel geluk samen – en weinig bezoeken aan dierenartsen!

Rahim was een  afghaan op leeftijd, die ook nog eens een uitgebreide gebruiksaanwijzing had. Hij was niet een van de makkelijkste afghanen, zullen we maar zeggen. Hij verloor zijn huis echter niet omdat zijn mensen hem liever kwijt dan rijk waren. Integendeel! Ze gingen als gezin verhuizen naar de andere kant van de wereld, en dan ook nog naar een deel waar de liefde voor honden nogal ver te zoeken is. 

Na veel, heel veel gepieker leek het toch het beste om voor het laatste stukje van zijn leven een ander huis te zoeken. 

Rahim ging in opvang en daar deed hij het eigenlijk redelijk goed. Helaas, had de ook daar wonende windhond een heel andere beleving. En het kan natuurlijk nooit de bedoeling zijn dat een eigen hond last heeft van een opvanghond. Gelukkig vonden we een tweede opvangplek, waar het ook best wel goed ging, ook met de aanwezige windhonden. 

Na niet al te lange tijd boden zich nieuwe eigenaren aan, waarvan we heel zeker wisten dat die met de gebruiksaanwijzing van Rahim uit de voeten konden. Zij hadden al eerder zelf een niet al te makkelijke afghaan van ons gehad en daarna diverse windhonden in opvang genomen. Alle seinen op groen! 

Rahim kreeg een nieuwe naam: Benji. Daar was hij binnen de kortste keren aan gewend en ook het verdere inburgeringsproces liep best aardig en op wat incidenten na, verwierrf hij zich toch snel een plek in het hart van zijn nieuwe ouders. 

En zoals dat meestal gaat met honden op leeftijd: op een goed moment laat de gezondheid het toch afweten. En net als bij veel windhonden, was Rahim ook van het soort dat lang niet laat zien dat hij ziek is. Pas als ze het niet meer kunnen verbloemen en de eigenaar naar de dierenarts gaat, dan blijkt het dier al heel erg ziek te zijn. Na een korte periode van sterk afgenomen gezondheid heeft Rahim zich bij zijn rasgenoten op de eeuwige jachtvelden gevoegd. 

Veel herplaatsingen verlopen vlekkeloos, incidenteel zijn er die minder gesmeerd verlopen. De herplaatsing van Gijs was er zo een. Het is ons nog steeds niet helemaal duidelijk wat er precies aan de hand was. Wij zijn natuurlijk afhankelijk van wat de vorige eigenaar vertelt over de hond en de reden waarom die een nieuw huis nodig heeft. In dit geval had de eigenaar de hond zelf al eens herplaatst maar had hij hem weer teruggekregen, de reden waarom bleef onduidelijk. Gijs leek ons een vrij normale grippet, zonder veel problemen. En zo ging Gijs op een koude dag naar zijn nieuwe huis. Daar bleek Gijs echter minder onproblematisch dan we hadden gehoopt. Vooral zijn agressief gedrag jegens de kittens daar in huis was onacceptabel. Daarom zochten we weer verder naar een nieuw huis voor Gijs. Dat vonden we snel, bij een oude bekende van de vereniging, en gelukkig voor alle betrokkenen - Gijs voorop - bleek dit een passende huis. De nieuwe eigenaar schreef ons:  “Die hond gaat hier echt nóóit meer vandaan!”  En dàt horen we graag!

 We wensen Gijs een lang en gelukkig leven.

Thyra kwam  in 2018 voor het eerst bij ons toen ze net twee jaar was. Ze kwam uit een erg groot roedel en het was beter voor een aantal van die roedelgenoten om  een ander huis te krijgen. Voor Thyra vonden we een alleraardigst echtpaar, dat verder geen honden had, en dat Thyra alle aandacht kon bieden die ze nodig had. En dat deden ze! Jarenlang. Totdat het noodlot toesloeg. De gezondheidstoestand van een van beiden ging plotsklaps snel achteruit en de zorg voor de partner èn voor Thyra werd domweg te veel. Dan is een optie natuurlijk gewoon doormodderen, maar of dat nou het beste voor alle partijen is valt zeer te bezien. Met pijn in het hart werd besloten dat wij ten tweeden male een nieuw huis voor Thyra gingen zoeken. Dat leek in eerste instantie nog niet zo eenvoudig te zijn, vooral in verband met de toch wat gevorderde leeftijd van Thyra. Maar soms heb je gewoon heel veel geluk. 

Een ander alleraardigst echtpaar meldde zich. Hun hond was inmiddels een tijdje dood en ze waren toe aan een opvolger. Thyra leekt optisch wel heel erg op hun vorige hond, maar, zo verzekerden ze ons, ze verwachtten echt niet dat Thyra een replica van Aysha zou zijn. Wat deze mensen te bieden hadden was precies wat Thyra nodig had: een voortzetting van het leven dat ze gewend was. 

Op een zonnige dag werd een korte kennismaking geregeld en zowel de oude eigenaar ls de hond leken meer dan tevreden met de nieuwe eigenaren. Thyra sprong zo, zonder enig probleem in de voor haar nieuwe auto en begon aan het volgende deel van haar leven. Natuurlijk was het voor de oude eigenaar even slikken, of zeg maar, flink slikken, maar de wetenschap dat dit echt het beste voor Thyra was, verzoette veel. 

Hoe het nu met Thyra gaat? Kijk maar naar de foto’s en vorm uw eigen oordeel. 

Drie maanden later: Thyra leek niet erg lekker en werd allengs zieker. Bezoek aan de locale dierenarts leverde niet veel op, afgezien van een verwijzing naar een internist in het Dierenziekenhuis in Arnhem. Daar bleek dat er eigenlijk geen redden meer aan was. Haar kleine lichaampje was compleet op en aangetast door van alles en nog wat. De enige juiste beslissing was haar in te laten slapen.  Het verdriet bij de nieuwe eigenaren is enorm.

We hebben getwijfeld of we het windmeeverhaal van Jumper wel op de site moesten zetten. Want van zelfs het lichtste zuchtje windmee is geen sprake in het geval van Jumper. Eigenlijk had hij zijn hele korte leventje alleen maar stormtegen. Zijn eerste eigenaren hadden al van alles met hem, of liever met zijn gezondheid, te stellen. Jumper werd door een keur aan dierenartsen, inclusief artsen van Diergeneeskunde aan de universiteit van Utrecht voor van alles behandeld. Sommige dingen, zoals een botbreuk, losten zich natuurlijk op een goed moment op -en niet in de laatste plaats door de zorgen van de eigenaren. Maar andere dingen bleven vaag en onduidelijk. Iedereen, zowel de hond als de mensen, waren aangekomen op het punt dat er alleen nog maar sprake van ongelukkigheid was. Als laatste redmiddel werd herplaatsing overwogen. 

We hadden een prima nieuwe eigenaar, iemand met veel ervaring op het gebied van whippets, echt iemand die de hond een totaal ander leven zou kunnen bieden dan de inmiddels overbezorgde oude eigenaren. We gingen wandelen om kennis te maken, Jumper maakte eigenlijk een fieve indruk en aan het eind van de wandeling ging hij opgewekt met zijn nieuwe eigenaar mee. 

De eerste drie weken liep alles voorspoedig en we begonnen te denken dat herplaatsing misschien inderdaad de oplossing was. Maar helaas, de oude symptomen kwamen terug en een nieuwe gang langs dierenartsen begon. 

Maar goed hondeneigenaarschap vereist ook dat je weet wanneer genoeg genoeg is. Met elkaar besloten we Jumper letterlijk uit zijn lijden te verlossen. In de armen van zijn nieuwe eigenaar en diens moeder is Jumper op nèt tweejarige leeftijd ingeslapen. 

We hadden het graag anders gehad.

Op een koude morgen in januari ging de telefoon. Of we iemand konden helpen die met zijn camper èn barsoi in het middellandse zeegebied was gestrand. Het hoe en wat van de misère bleef was onduidelijk maar wel was duidelijk dat de eigenaar zodra hij weer in Nederland was afstand wilde doen van Hector, een reu van ruim drie jaar. 

De eigenaar wist na korte tijd toch weer Nederland te bereiken en we spraken af op het station van Zwolle. De ophaler – niet te verwarren met uithaler…- had foto’s van de hond gezien en had geconcludeerd dat deze niet zo heel groot was. Nou, dat was verkeerd geconcludeerd: een waarlijk reusachtige barsoi schreed door de gangen van het station en stak met gemak boven de kaartcontroleautomaten uit. De arme hond kon zich dan ook maar met moeite in de voor hem gereedstaande auto wurmen. Blij dat hij lag! 

Hector ging eerst in opvang bij een geroutineerd opvanggezin. Dat was geen overbodige luxe want Hector had niet veel geleerd in zijn camperleven. Met name was lastig dat hij weinig ervaring had opgedaan met andere honden. Zijn enorme lijf en zijn wat onbenullige, maar wel enthousiaste gedrag viel niet bij alle soortgenoten in de smaak. Maar de opvangzussen hadden wel snel door dat hij eigenlijk best okay was; er ontstond zelfs grote genegenheid tussen de reus en zijn frêle whippet. Die konden werkelijk uitbundig met elkaar spelen. De afghaan was wat afstandelijker, maar naar goed afghaans gebruik was zij  natuurlijk meer van leven en laten leven. 

Maar ja, op een goed moment moet er toch een definitieve plek gezocht worden en die diende zich aan. De laatste afghaan was gestorven en een leven zonder hond was toch ook geen doen. 

De opvangmoeder stopte Hector in de auto -een beter passende dan de auto waarmee hij in Zwolle werd opgehaald- en bracht hem naar zijn nieuwe huis. Daar gaat hij inmiddels door het leven als Isidoor. Hij is hond alleen en we denken dat hij dat eigenlijk meer dan prima vindt. Hij heeft een voor Nederlandse begrippen waanzinnig groot en omheind terrein tot zijn beschikking, waar hij dan ook dankbaar gebruik van maakt. Lekker een stukje meerennen met op het naastgelegen fietspad voorbijzoevende fietsers, al dan niet met begeleidend geblaf. Of argeloze voorbijgangers op het zandpad zowat de doodschrik aanjagen door plotseling aan te komen rennen. Allemaal vermakelijke bezigheden. 

Zet ‘m op, Isidoor! We hopen dat je een lang en gelukkig leven zult hebben.

Voor Pharo werd een nieuw huis gezocht, omdat hij in zijn roedel niet zo erg op zijn plaats was. Dat klinkt misschien als een flauw soort argument, maar als je alle dagen ziet dat een van jouw honden niet echt gelukkig is, dan is herplaatsing misschien toch wel een goede optie. Je gunt uiteindelijk alle honden toch een gelukkig leven. En soms moet je accepteren dat dat gelukkige leven niet bij jou is, maar misschien wel bij een ander. 

Voordewindhond werd in 2010 opgericht en in de afgelopen 15 jaar hebben we best veel ‘serie-adoptanten’ in ons bestand. Een van deze serie-adoptanten woont in het diepe zuiden van Duitsland en schroomt niet om in haar cabrio te springen en desnoods naar het hoge noorden van Nederland te rijden, een arme sloeber van een hond op te halen, en ergens halverwege Duitsland met hond en al in een 5-sterrenhotel te overnachten. Het is altijd weer verrassend hoe snel zo’n meestal wat wereldvreemde – of in ieder geval wat aangeslagen- hond, zich aan weet te passen aan een nachtje in een hotel slapen. 

De laatste afghaan was eind 2024 gestorven en er moest natuurlijk een waardig opvolger komen. Een afghaan was niet voorhanden, maar wel de bovengenoemde saluki. Nou is een saluki natuurlijk geen afghaan, maar ook met saluki’s was de nieuwe eigenaar bekend. 

Er werd een kennismakingsbezoek geregeld en zoals vrijwel altijd sloeg de hond in kwestie direct op de nieuwe eigenaar aan. Niets ten nadele van de oude eigenaar, maar ergens lijkt het vaak alsof de hond denkt ‘daar is de redding’. Of misschien is het wel gewoon dat ze aangevoeld hebben dat ze herplaatst worden. Wie zal het zeggen. Maar het is wel frappant. Pharo ging gezellig naast Yvonne op de bank zitten, en leek te zeggen drink eerst rustig je koffie, maar ik blijf wel dicht bij je in de buurt. 

De rest is geschiedenis. Lange, probleemloze rit terug naar Beieren en het nieuwe leven kon beginnen. Dat het nieuwe leven leuk is, kunt u op de foto duidelijk zien.

Het ga jullie goed!

Tanou kwam samen met zijn roedelgenoot Lewis bij Voordewindhond. Het nieuw te bouwen huis van hun eigenaren, die echt wilden downsizen, was niet berekend op twee zulke enorme lijven. Terwijl Lewis voor twee weken uit logeren ging, mocht Tanou mee met vakantie. (Meestal mopperen wij binnensmonds over alle beperkingen die huisjesverhuurders opleggen aan hondeneigenaren, maar in dit geval zouden of de mensen  of de honden buiten hebben moeten bivakkeren.)

Tanou deed het als hond alleen, zo zonder zijn broer, uitstekend. Lekker wandelen, lekker zonder riem een beetje rondstampen leuke losloopgebiedjes. Af en toe zag hij zijn toenmalige roedelgenoot ook. Grappig genoeg leken de heren nauwelijks in elkaar geïnteresseerd. Dat laat maar weer eens zien dat hondenvriendschappen moeilijk te doorgronden zijn. De oude eigenaar was er immers van overtuigd dat de Tanou en Lewis heel erg aan elkaar hingen. 

In ieder geval, ook voor Tanou leek het leven een heel stuk leuker en gezelliger te worden. 

Totdat …… ook bij hem blaasstenen werden geconstateerd door de dierenarts. Er trad een verkorte herhaling van zetten op met helaas hetzelfde resultaat als bij Lewis.

Ook Tanou hadden we zo graag nog een paar leuke jaren gewenst. Want zeg nou zelf, zeven jaar is toch ook voor een Deerhound wel erg kort. 

Lewis kwam samen met zijn roedelgenoot Tanou bij Voordewindhond. Hun mensen gingen veel kleiner wonen en het zal iedereen duidelijk zijn dat twee van die enorme Deerhounds best veel plek innemen. 

In eerste instantie gingen beide honden naar een en dezelfde nieuwe eigenaar, omdat, zo vertelde de oude eigenaar, ze heel erg aan elkaar hingen. Dat bleek in de praktijk nogal mee te vallen – of tegen te vallen, net hoe je het zien wilt. 

De nieuwe mensen hadden  eerder in het jaar een huisje gehuurd voor een korte vakantie en u raadt het al, er mocht één hond mee. Dus voor de tweede hond werd een oppasadres gevonden. Daar werd hij met open armen ontvangen met een welgemeend “oh, mijn hart gaat open als ik zo’n grote hond zie’. 

Terwijl de ene hond lekker vakantie vierde met zijn nieuwe mensen, omarmde de andere onmiddellijk zijn nieuwe omstandigheden: twee afghanen, een grippet en een poes, en losloopwandelingen en heel veel aandacht. Zijn conditie verbeterde met de dag en voordat je pap kon zeggen kon hij aardig meekomen met zijn afghanenmaten (die nog wel een beetje achterom keken of hij nou wel kwam, maar toch….). Lewis ontdekte ook dat je jezelf heel leuk met stokken kunt vermaken. 

De vakantievierder vond zijn bestaan als hond-alleen bijzonder prettig en fleurde zelfs op. Eigenlijk waren beide honden beter af als ze niet bij elkaar waren. En zo geschiedde. 

Helaas liet zijn gezondheid  na korte tijd behoorlijk te wensen over. Eerst kreeg hij, zonder aanwijsbare oorzaak, een maagtorsie en was het aan de oplettendheid van zijn mens te danken dat hij tijdig hulp kreeg. En toen iedereen dacht dat het leed geleden was, viel op dat zijn plas wat rood leek. Nadat de eerste gedachte van de dierenarts in de richting van een vergrote prostaat ging, bleek na korte tijd al dat er iets veel serieuzers schortte. Lewis had heel veel blaasstenen. Na nog meer diergeneeskundige ingrepen tot aan een noodopname in Arnhem, restte de eigenaar weinig anders dan hem te laten gaan. 

We hadden Lewis nog vele jaren in goede gezondheid gewenst. Zijn leven was eigenlijk net begonnen.

Als je veel met mensen te maken hebt die een hond moeten afgeven dan wel willen adopteren krijg je in de loop der tijd een extra antenne voor of dat wat gezegd wordt ook echt klopt. In het geval van Loki stond die antenne wild heen en weer te zwaaien. Kanniewaarzijn!

Loki’s fokker belde op om te overleggen of we iets, en zo ja wat, voor Loki konden doen. De eigenaar moest heel snel van hem af en had ook al iets over inslapen gemompeld, omdat hij maar liefst zeven schapen zou hebben gebeten en bovendien heel lelijk tegen mensen en  kinderen deed. Nou is in principe alles natuurlijk mogelijk, maar aangezien Loki met de fles was grootgebracht leek het toch erg onwaarschijnlijk dat hij spontaan een grote aversie jegens de mensheid had ontwikkeld. Dat van die schapen, ja, dat zou natuurlijk kunnen, maar daar is wel een oplossing voor te verzinnen (hem weghouden bij schapen, of zo) Enfin, de fokker en wij kwamen tot een soort diagnose op afstand en meenden dat het toch zo’n vaart niet zou lopen met deze forse, blonde afghaan. 

De fokker haalde de hond op en wij regelden een opvangplek. De opvangouders werden natuurlijk wel geïnformeerd over Loki’s  vermoedelijke strafblad omtrent zijn gedrag rond kinderen en schapen. De kleinkinderen van deze opvangers kwamen geregeld over de vloer en aan niet kon je zien dat Loki iets tegen kinderen had. Wandelingen die langs weides vol schapen voerden leverden geen enkele indicatie op dat hij die wel eens even lekker wilde opjagen. Hij was eerder verbaasd en zelfs een beetje bang. 

Ja, toen dat eenmaal een beetje duidelijk was, kon de zoektocht naar een nieuwe eigenaar beginnen. Die was al opgehouden voordat hij goed en wel begonnen was, want goede bekenden van de vereniging hadden eerder in het jaar hun geliefde korthaar-saluki moeten laten inslapen. Een afghaan was dan wel heel iets anders, maar ook weer zó anders. 

We gingen kennismaken op een werkelijk snikhete dag in jui. De wandeling was ook een beetje kort, maar omdat bij iedereen, de opvangouders, de nieuwe eigenaren, de bemiddelaar en Loki zelf, de seinen op groen stonden en de antenne niet bewoog, ging Loki mee met zijn nieuwe mensen. Hoe ik weet of Loki het wel een goed idee vond?  Nou, er is een foto van hoe dat ging: het achterportier van de auto ging open en voordat iemand kon zeggen, spring er maar in, zat Loki al op de achterbank. Deuren dicht, en rijden maar!! Misschien wist hij toen al wat een fantastisch leven hij zou krijgen, wie zal het zeggen. 

Loki, wij zijn blij dat we ons niet vergist hebben en dat je echt de fantastische hond bent die we dachten dat je was!

Er wordt vaak beweerd dat mensen hun hond ‘zomaar’ herplaatsen. Aan die misvatting hebben we al eens eerder  in een Windkracht aandacht besteed. Dat ìs namelijk vrijwel nooit het geval. Mensen worden zelden op een ochtend wakker en besluiten spontaan dat ze hun hond gaan herplaatsen. Daar gaat vrijwel altijd een heel proces van wikken en wegen, van tobben en treuren aan vooraf. 

Nou was het geval  Kobus wel heel bijzonder. Gedurende meer dan een jaar werden we met enige regelmaat opgebeld door de eigenaar. Het ging niet meer; er waren allerhande vreselijke honden in de buurt die lelijk deden, zowel tegen de eigenaar als zijn hond. Maar net als we dan een afspraak maakten om de hond in opvang te nemen, besloot de eigenaar dat hij toch nog niet de beslissing kon nemen. En dan bleef het een poosje stil, totdat de telefoon weer ging en het hele verhaal opnieuw begon. 

Maar uiteindelijk was het dan zover: hij wilde de hond echt afstaan, maar alleen als we een heel erg goed huis voor hem zouden zoeken en hij mocht niet in opvang.

Geen punt! Een van onze serie-adoptanten (drie whippets in tien jaar) had ons laten weten dat hun laatste whippet een dermate ernstig ongeluk had gehad, dat inslapen de enige optie was. En natuurlijk gaat een nieuwe hond geen vervanger zijn voor de overleden hond, maar misschien wel een waardig opvolger. Na een kort telefoontje, konden we de oude eigenaar laten weten dat we het lek boven hadden en een fantastisch huis voor hem hadden gevonden, waar hij zo ongeveer de volgende dag al terecht kon. Toch een beetje een geval ‘het ijzer smeden als het heet is’. Een van de bemiddelaars haalde hem op en kreeg een enorme hoeveelheid jasjes mee, het ene nog mooier dan het ander. Daarna werd de reis naar Zeeland ondernomen. Kobus vond het allemaal prima, die lag te slapen en dacht we zijn er nog lang niet. 

Na een buitengewoon hartelijke ontvangst hebben we Kobus met een gerust hart achtergelaten. 

Kobus, je boft maar, met je nieuwe mensen! 

Finja werd bij ons aangemeld met het etiket ‘pechvogel’. Er was thuis brand uitgebroken en op de een of andere manier moest de hond buiten in een niet-afgesloten tuin ‘wonen’. Daarop had een goedwillende mevrouw de hond overgenomen, maar ook daar ging op de een of andere manier van alles mis. 

En wie dacht, nou, dat is wel genoeg pech voor een hond, die heeft het mis. We vonden echt heel aardige mensen voor Finja, mensen die al eerder een hond van Voordewindhond hadden gehad. En toch liep het daar ook helemaal mis. Er ontstond onenigheid tussen hun intussen stokoude whippet en de nieuwe hond en het eind van het liedje was dat we haar weer terugnamen. 

Maar daarna was het gedaan met de seriële pech voor Finja. Andere mensen, die ook al eerder een hond van ons hadden, ontfermden zich liefdevol over haar. Finja hoeft niet meer in een tuin te wonen, heeft geen strijd met andere honden in huis die iets van haar vinden. Er wordt veel met haar gewandeld, ook in gezelschap van andere windhonden, die vreemd genoeg haar prima vinden, ze loopt ook heel goed  en veel los, gaat overal mee naartoe en heeft een prima leven. 

Finja, nog heel veel plezier! Je hebt het verdiend. 

Tara kwam net als haar roedelgenoot Claire in december 2021 bij ons in opvang. Maar daar hielden de overeenkomsten toch grotendeels op. Tara vond haar opvanggezin prima;  ze liet zich graag door aanwezige salukidame -die intussen al heel wat ervaring had opgedaan met opvangers van verschillende pluimage- vertellen wat wel mocht en wat niet mocht. Iets van tafel pakken bijvoorbeeld was ten strengste verboden: wat ik niet mag, mag jij zeker niet! 

Verder was Tara een bijna voorbeeldige opvanghond, zij het dat ze een gat gemaakt had in het fijnste vest van haar opvangvader. Die had daar wat brokjes in laten zitten en ja, die moet je dan natuurlijk toch wel te pakken zien te krijgen. En dan is gewoon recht op je doel af, dwars door het breisel veruit de kortste klap. 

Tara was aan de lijn niet heel erg makkelijk, maar haar reactie was overduidelijk te verklaren uit haar angst voor andere honden. Al snel bleek dat troostend of kalmerend toespreken eigenlijk een averechts effect had. Tara reageerde beter op een resolute en opgewekte houding van de mens die haar riem in handen had. Langzaam, heel langzaam kwam er toch enige verbetering.  

En toen kwam er een mail van alweer mensen die in de beginjaren van Voordewindhond een kortharige saluki van ons had. Vlijtige lezers van deze site herinneren zich hem misschien nog wel. Hij heette Boaz en had enorm kromme poten. Bozi, zo werd hij genoemd, was op hoge leeftijd overleden en ondanks de aanwezigheid van een jonge Mechelaar werd het gebrek aan windhond gevoeld. Of Tara niet een goede hond zou zijn om de Mechelaar gezelschap te houden. 

Hm, we hielden wel een beetje ons hart vast, maar ook weer niet, want we hadden gezien dat Tara met wat zij als ‘haar eigen hond’ beschouwt prima uit de voeten kan. En dus gingen we een rondje Mechelaar meets Chart Polski doen. Dat liep eigenlijk nog best wel redelijk en ook de wandeling in het bos verliep goed. Na enig overleg werd besloten dit onwaarschijnlijke duo een kans te geven. 

Intussen heeft Tara haar positie in haar nieuwe huis volledig duidelijk gemaakt. De grootste mand is voor haar. En als de Mechelaar zich netjes gedraagt, dan mag hij -soms- even erbij liggen. Buiten hebben beide honden volledige andere agenda’s: de een is geobsedeerd door lekkere luchtjes, de ander door stokken en takken. 

Tara, verder op deze weg! En geen ruziemaken, dat is echt nergens voor nodig! 

Claire kwam in december bij tijdelijk bij een van onze opvanggezinnen wonen. Ze was een mager, angstig hoopje hond, dat de eerste dagen niet uit de hoek van de bank kwam. En als ze dat wel kwam, was het omdat een van de andere hondendames te dichtbij kwam. Claire opereerde volgens het principe ‘aanval is de beste verdediging’. Met enorm geduld wist de opvangmoeder Claire langzamerhand toch wat veiligheid te bieden. Maar ondanks de langzaam maar zekere vooruitgang bleef het echt wel tobben met Claire. Ze wilde eigenlijk niet dat haar opvangmoeder naar haar werk ging, en zodra die terugkwam meende Claire het alleenrecht op haar mens te hebben. Uit een soort onvrede had ze dan intussen nog overal in huis geplast en gepoept en tot overmaat van ramp joelde er ’s nachts lustig op los allemaal beproefde manieren om te laten weten dat iets je niet past ….. Alsof dat allemaal nog niet genoeg was, stelde Claire zich enorm aan bij het uitlaten. Bij de eerste aanblik van een andere hond, was het of de duivel in haar voer.

Na een aantal weken besloten we dat dit zo niet verder kon. Met dit gedrag zouden we haar nooit kunnen plaatsen: wie wil er nou een jaloerse, plassende, poepende, joelende hond? We vonden een ander opvangadres, weliswaar ook met twee honden, maar wel van het andere geslacht. En het grote verschil was dat er wel iemand de hele dag thuis was. En dat stond Claire allemaal veel beter aan. Met die mannen had ze geen probleem -die vond ze stiekem wel leuk- en dat ze de hele dag op afroep knuffels en aandacht kon krijgen, dàt was natuurlijk helemaal koren op haar molen. Plassen, poepen en gillen? Ik? Nee, hoor! En ik kan ook best netjes aan de lijn lopen, je moet me gewoon op tijd iets lekkers aanbieden, dan hoef ik me ook niet zo druk te maken.

Het was ons duidelijk wat voor soort huis Claire zocht: een huis waar je ongebreideld tegen je mensen aan kunt hangen, waar ze snappen dat ze niet voor langere tijd weg moeten gaan, en die gewoon onvoorwaardelijk van je houden.

Dat huis was nog heel snel gevonden! Veel sneller dan we hadden durven dromen. Een net gepensioneerd echtpaar, met alle tijd in de wereld. En dan ook nog mensen die voorheen hun leven met een Azawakh gedeeld hadden. Nou, dat soort mensen weet wel van wanten!

De kennismaking vond plaats op een zondagmiddag en zondagavond was Claire al in haar nieuwe huis. De berichten zijn goed! Claire geniet van haar leven als hond alleen, vindt haar mensen, inclusief de volwassen zoon, het absolute einde en laat dat ook zeer duidelijk merken.

Goed je best doen, Claire! Niet zo lelijk tegen tegemoetkomende honden doen, dat is echt nergens voor nodig! We hopen je binnenkort nog eens te zien.

2023: De nieuwe eigenaren lieten ons al tamelijk snel naar de herplaatsing, verbijsterd en verdrietig, weten dat het helemaal niet goed ging met de gezondheid van Claire. Na nogal wat tobben en dierenartsbezoeken bleek Claire aan “Alabama Rot” te lijden. Alabama Rot is een zeldzame, vaak fataal verlopende ziekte, waar eigenlijk geen oorzaak voor aan te wijzen is. https://www.bva.co.uk/news-and-blog/blog-article/alabama-rot-what-dog-owners-need-to-know/ We hadden het graag anders gehad!

Er zijn van die dingen in het leven waar je niet op voor kunt bereiden. Zoiets lag ten grondslag aan de herplaatsing van Julio. Zijn mensen hadden hun hele leven whippets gehad en toen de laatste overleed, namen ze ondanks hun wat gevorderde leeftijd nog één keer een whippetpup. Maar de tijd laat soms verwoestende sporen na, en hoewel het de eerste paar jaar allemaal nog prima ging, ing het met de fysiek en geestelijk gezondheid langzaam maar zeker bergafwaarts. Er was in alle eerlijkheid geen ontkomen aan: Julio kon niet langer bij zijn mensen blijven. Ze konden hem niet meer de zorg en aandacht geven die ze aan al hun eerdere whippets hadden gegeven en in overleg met de kinderen werd besloten een ander huisje voor hem te zoeken. Dat vonden we al zeer snel, alweer bij iemand die eerder honden van Voordewindhond had. (Dat is lekker makkelijk, want dan weet je wat voor vlees je in de kuip hebt.) Er werd een kennismaking geregeld en we gingen een eindje met Julio wandelen. Die keek blij en opgewekt de wereld in en had zo zijn eigen, ingesleten ideeën over welke route we gingen nemen. En hoe moeilijk het allemaal ook was voor de oude eigenaren – en ook voor de andere betrokkenen: je beseft dan opeens dat over X jaar jij misschien wel degene bent die door de omstandigheden gedwongen wordt je geliefde hond af te staan, terwijl dat het laatste is wat je wilt…

Julio, veel plezier!

Half december 2021 verscheen deze enorme barzoiheer met even enorm kromme poten op het toneel. Zijn mensen gingen scheiden en er was in de nieuwe -gedeelde- behuizing geen plaats voor de ruimteverslindende hond. En zo kwam hij in opvang bij een van onze opvanggezinnen. Vergeleken met de aanwezige afghaan en grippet was het wel even wennen! Zonder noemenswaardige inspanning verzamelde hij alle eetbare dingen van het aanrecht, die hij in dezelfde beweging verslond. Na een tijdje gingen toch de alarmbellen wel klinken als hij quasi-achteloos een rondje door het huis richting keuken ging lopen…..

Hij is helemaal nooit voorgesteld op onze site omdat we stiekem al mensen in gedachten hadden voor hem. Na een wat gemene promotieronde naar deze lieve mensen, die eerder hun geliefde afghaan hadden moeten laten inslapen, werd er een kennismakingswandeling op het strand van Monster georganiseerd. U vraagt zich misschien af of deze mensen wel een barsoi wilden hebben, maar het allereerste contact dat we jaren geleden ooit hadden ging toen echt over een barsoi. Tijdens het gesprek destijds viel de bemiddelaar op dat de vrouw in kwestie op de een of andere manier zelf iets van een afghaan had: onafhankelijk, slim en beschaafd. Het werd een afghaan.

Intussen hadden we Arrow als ook een onafhankelijke, slimme en redelijk beschaafde barzoi leren kennen en alles leek toch heel aardig te passen. Zijn enige minpuntje is dat hij nog wel eens teruggefloten moet worden als hij met zijn enorme lijf op een andere, onbekende hond afrent. Gelukkig luistert hij bijzonder goed…. Als hij de hond eenmaal kent dan is er verder niks aan de hand.

De kennismaking in Monster verliep voorspoedig; in de strandtent wierp hij zich vol overgave op zijn nieuwe mensen en de beslissing was snel genomen: zodra het affreuze vuurwerkgeweld in Scheveningen geweken was, zou Arrow zijn intrek nemen in het nieuwe huis -lekker dicht bij het strand….

En zo geschiedde.

Arrow werd opgehaald en tijdens de koffie nodigde hij zijn nieuwe mensen uit lekker bij hem op de bank te komen zitten. Na de koffie wist hij niet hoe snel hij zich in de auto van zijn nieuwe mensen moest wringen. Dat zien we zó vaak: hond weet dat de nieuwe mensen goed zijn en dan springt hij of zij meestal met een vaartje in de nieuwe auto. Deuren dicht, en rijden maar! (Zodra ze in de buurt van het nieuwe huis komen, gaan ze demonstratief staan, voor het geval je vergeten zou zijn waar je woont …)

Er werd nog was gediscussieerd over de naam, maar uiteindelijk viel de keus op Taras. Taras bleek in zijn nieuwe huis zijn oude inzamelgedrag onverminderd door te zetten. Niets, letterlijk niets was veilig voor hem: olijven, druiven, zakjes, pakjes, kartonnetje, boodschappentassen, alles had zijn onverdeelde belangstelling.

2024: Helaas heeft Taras maar relatief kort van zijn nieuwe huis, en het samen metzijn mens op de bank liggen en de krant lezen op de bank, kunnen genieten. Hijontwikkelde een zeer agressieve vorm van botkanker en zijn personeel had geen andere mogelijkheid dan hem te laten inslapen. Taras danst nu, met zijn kromme poten, samen met andere windhonden die hem voorgingen ongetwijfeld elegant entevreden over de eeuwige jachtvelden.